Geceye Kalan Yıldızlar

Gece inerken şehrin üzerine,

sesler çekilir birer birer.
Sokaklar susar,
pencerelerde birkaç ışık kalır.

Gökyüzüne bakarım,
yıldızlar uzak değilmiş gibi…
Her biri başka bir hikâyeyi
sessizce taşır gecenin içinde.

Ay, karanlığın ortasında
ince bir iz bırakır.
Ben o ışığa bakarken
içimde söyleyemediğim ne varsa
gökyüzüne emanet ederim.

Yıldızlar bilir mi bilmem,
insanın en çok
geceleri kendine yaklaştığını…

Gündüz sakladığımız ne varsa
gece ortaya çıkar.
Bir özlem,
yarım kalmış bir cümle,
adı konulmamış bir bekleyiş…

Ve sabaha karşı
yıldızlar biraz daha solarken
anlarım;

Bazı geceler
uyumak için değil,
kendini yeniden bulmak için yaşanır.