Şiir
Anlatmaktan Yorulan Bir Kalbin Sessizliği
Anlatacak Heves Kalmayınca
Bazı şeyleri anlatmaktan vazgeçtim, her anlattığım da
bir parçam daha eksildi içimden.
Sustukça hiç bir zaman iyileşmedim
yalnızca kelimeler yoruldu.
İnsan bazen susmaz;
Sadece,
kendinden verecek bir şeyi kalmaz.
Ben de öyle bir yerde duruyorum şimdi.
Ne sessizliğimi anlatacak kadar kırgınım,
ne de affedecek kadar eski biriyim.
İçimde yarım kalmış cümleler var,
kimse duymasın diye
üstlerini sessizlikle kapattığım
Beni değişti sanıyorlar.
Oysa ben aynıyım;
sadece bazı insanlara
kendimi anlatma isteğimi kaybettim.
Ve bilirsin,
bir insanın içindeki en büyük kopuş
gitmesi değildir.
Bir daha anlatmak istemeyişidir...
Benim sessizliğim de bundan…
Söyleyecek sözüm kalmadığından değil,
artık yorulduğumdan...
Yorumlar 1