Şiir
BİR GİRDABIN İÇİNDE
Bir girdabın içinde kaldım.
Nereye dönsem aynı yere çıkıyorum.
Ne kıyıya tutunacak kadar yakınım
ne de kendimi oradan çekip çıkaracak kadar güçlüyüm.
İçimde bir şeyler dönüp duruyor,
adını koyamadığım,
kimseye anlatamadığım şeyler…
Aynı düşünceler geliyor geceleri.
Aynı cümleler yarım kalıyor içimde.
Söylesem eksilecek gibi,
sussam içimde büyüyecek gibi.
Ben en çok da
kendimden uzaklaştığımı fark ettiğim gün yoruldum.
Kimse görmedi.
Gülümserken de sustum,
iyiymişim gibi davranırken de.
İnsan bazen öyle bir susuyor ki
kendi sesini bile duyamıyor.
Bir çıkış aradım uzun zaman.
Elimi uzattığım her şey
beni biraz daha içine çekti.
Sonra anladım;
bazı yerlerden çıkmak için
birinin eline değil,
kendi içindeki cesarete ihtiyaç var.
Artık kimse gelsin diye beklemiyorum.
Ne beni kurtaracak birini
ne de yolumu gösterecek birini…
İçimde hala küçücük bir yer var.
Kırılmış, yorulmuş, susmuş
ama tamamen vazgeçmemiş.
Ben şimdi onu koruyorum.
Belki de yeniden başlamak,
girdaptan çıkmak değildir.
Belki insan,
tam ortasında bile kendinden
bir parçayı kaybetmemeyi öğrendiğinde
yeniden doğar.
Ben hala oradayım.
Eksik, yorgun, sessiz…
Yorumlar 0