İÇİMDE KALAN

İÇİMDE KALAN

Bir şey eksildi içimden,
adını koyamadım.
Ne bir vedaydı tam,
ne de unutulacak kadar küçük.

Günler geçti.
Ben sustum.
İnsan en çok da
anlatmaktan vazgeçince
kendi içine dönüyor.

Bir pencere açık kaldı içimde,
rüzgar  giriyor hala.
Eski bir ses taşıyor uzaklardan,
duymamış gibi yapıyorum.

Her şey yerli yerinde şimdi;
masa, sandalye,
duvarda asılı saat…

Yalnız ben
eski ben değilim.

Bazı izler silinmiyor,
insanın yürüyüşüne karışıyor.
Ben de taşıyorum
bana kalan ne varsa,
kimse görmeden