Şiir
Martının Denize Bıraktığı
Kıyıda uzun uzun oturdum,
deniz önümde, gökyüzü üstümde.
Bir martı indi suya,
sonra yeniden yükseldi.
Ne acele etti
ne de ardına baktı.
Belki de özgürlük dediğin
tam olarak böyle bir şeydi;
kimseye anlatmadan gitmek,
ardında yalnızca
kanat sesini bırakmak.
Dalgalar kıyıya vurdukça
içimde susturduğum ne varsa
birer birer uyandı.
Eski bir özlem,
yarım kalmış bir cümle,
adı konulmamış bir veda…
Martı yine geçti üzerimden.
Bu kez daha alçaktan.
Gölgesi denize düştü,
ben gölgesine baktım uzun süre.
İnsan bazen
kendi hayatının kıyısında kalıyor;
ne tamamen gidiyor
ne de olduğu yerde kalabiliyor.
Uzakta Zonguldak’ın ışıkları
suya ince ince vururken,
deniz karanlığı saklamadı.
Ben de saklamadım içimde ne varsa.
Bir martı daha yükseldi.
Denizin üzerinden,
gecenin içinden,
benim söyleyemediğim
bir yere doğru…
Ardından yalnızca şunu düşündüm:
Bazı yollar karaya çıkmaz.
Bazı yolculuklar
insanı kendisine götürür.
Yorumlar 0