İNSAN MASKEDİR

Onun için,

Kendi kalabalık şehrinin yalnızlığıdır.

İçinde ki mutlulukla kör ebe oynadığını karanlığını yine en çok kendi bilir.

Kar yağışı gibidir umutları,

Avuçlarına düşene kadar erir, bir damla su olur 

Gider o bir damla suda boğulur.

Sol yanında küçüklüğünden kalma yara izlerini yol yapıp oyuncak arabalarını sürdüğü hayatın, en iyi şoförüdür, ama pembeden hayallerini kendiyle baş başa kaldığında alaturka hüznün karanlığına boyar.

Siyahı ise kaderidir.

Ölüye tutulduğunu bilir yasın, üçü ,beşi, yedisi ,kırkı.

Yaşayanın özlemine, hasretine tuttuğu yas her saat başı çalan alarm gibi hatırlatır kendine.

İnsan ,kırk tilki uykuları arasında sıkışıp kalan düşüncelerinin sabahlayan yenilgisidir,

Bir an uyusa kabusların korkusudur, kaybettiğidir.

İnsan maskedir küçüğüm,

Dışarda gülümseyen , boyalı, makyajlı 

Bakımlı bir maske.