BİR GÜN MUTLAKA

Koptum dalımdan.

Uykusundan aniden uyanan bebeğin huzursuzluğunda ağladım sana.

Ne olduğunu anlamadığım bir şehrin gürültüsünde tedirginim şimdi.

Aşka atılan bombalar dahilinde yıkılıyor son yanım.

Anlamını dahi bilmediğim kelimelerin bilinmezliğinde, soru işareti ile dolu cümlelerin esiri oldum sayfalarda.

Tablada hapsolmuş izmaritler neden içildiğini sorgularken , son yanan sigara dumanına teslim ettim hayallerini tek tek.

Tebessümlerimi yağmur yüklü bulut gibi kaplıyor hüzünler.

Ağlamaya az kala bir karabulut gözlerim.

Gittiğini bilsem yağacağım bardaktan boşalırcasına.

Sıcak çayın yanına soğuk bakışlarım mı eşlik edecekti şimdi ?

Bedduam yok sana 

Sitemim de.

Ama bir gün mutlaka,

Yüreğimin evsiz ,yurtsuz kalmış çocuk gibi titremesini elbet takvimler öğretecek sana.