PENCERE Gece pencereyi açtım. İçeri serin bir hava doldu. Perde hafifçe hareket etti, sokak sessizliğini korudu. Karşıdaki evin tek bir penceresi yanıyordu. Kimin uykusunu bölen hangi düşünceydi, bilmiyordum. Bir süre öylece baktım. Gece, insandan hiçbir şey istemiyordu. Ne açıklama, ne cevap, ne de geçmişin hesabını... Sadece sessizdi. Uzaklardan bir araba geçti. Sonra yine her şey sustu. İçimde uzun zamandır yer bulamayan bir nefes o açık pencereden çıktı sanki. Anladım; hayatın bütün cevapları büyük cümlelerin içinde saklı değil. Bir pencere açarsın, temiz hava dolar odana. Bir süre gökyüzüne bakarsın, içindeki ağırlık azalır. O gece pencereyi kapatmadım. Gece içeri girsin istedim. Belki de insanın ihtiyacı her şeyi değiştirmek değil, bir süre olduğu yerde rahatça nefes almaktır. Sabaha kadar açık kaldı pencere. Ben ilk defa içimdeki sessizliği rahatsız edici değil, iyileştirici buldum.