Seçil gül

Anahtar

PENCERE Gece pencereyi açtım. İçeri serin bir hava doldu. Perde hafifçe hareket etti, sokak sessizliğini korudu. Karşıdaki evin tek bir penceresi yanıyordu. Kimin uykusunu bölen hangi düşünceydi, bilmiyordum. Bir süre öylece baktım. Gece, insandan hiçbir şey istemiyordu. Ne açıklama, ne cevap, ne de geçmişin hesabını... Sadece sessizdi. Uzaklardan bir araba geçti. Sonra yine her şey sustu. İçimde uzun zamandır yer bulamayan bir nefes o açık pencereden çıktı sanki. Anladım; hayatın bütün cevapları büyük cümlelerin içinde saklı değil. Bir pencere açarsın, temiz hava dolar odana. Bir süre gökyüzüne bakarsın, içindeki ağırlık azalır. O gece pencereyi kapatmadım. Gece içeri girsin istedim. Belki de insanın ihtiyacı her şeyi değiştirmek değil, bir süre olduğu yerde rahatça nefes almaktır. Sabaha kadar açık kaldı pencere. Ben ilk defa içimdeki sessizliği rahatsız edici değil, iyileştirici buldum.

EGE AKŞAMI Ege’de akşam başka iner, güneş çekilir usulca denizden. Zeytin dalları kıpırdar hafifçe, toprak günün sıcaklığını saklar içinde. Kıyıda eski bir sandal, sessizliğe yaslanmış bekler. Suyun kıyıya bıraktığı izlere kimse dokunmaz o saatlerde. Gökyüzü ağır ağır kararırken denizin rengi değişir. Uzakta bir martı geçer, kanatları akşamın içinden süzülür. Kıyıda oturup denize bakarım. Ne bir şey söylemek gelir içimden ne de bir şey sormak. Suyun sesi yeter o gece. Ege susar, ben dinlerim. İnsan kendi içindeki gürültüyü en çok böyle akşamlarda fark eder. Bir sandal, bir kıyı, biraz rüzgâr ve gökyüzünden eksilen ışık... Bütün günün yorgunluğu sessizce omuzlarımdan iner. Ege’de akşam başka iner. İnsan kendine biraz daha yaklaşır denizin kıyısında.